Би арван долоотойдоо найз хөвгүүнээсээ саллаа. Тэр бол миний анхны найз залуу байсан бөгөөд бид хамтдаа хоёр жил байсансан. Надад өөр ямар нэг туршлага байгаагүй л дээ. Энэ үеэр зуны амралт таарсан ба би ямар ч байсан энэ салалтыг хийж чадсандаа их л жаргалтай байлаа. Би үүнийг тун ч их хойшлуулсан бөгөөд яагаад тэгснээ сүүлд нь ер бодоод олоогүй юм даг. Урьд өмнөхөө бодвол надад их л сайхан байлаа. Арай гэж наадам цэнгээн дамжин явж чадах боллоо шүү! Нэг л юм саад болоод байсан нь би амралтаараа ажилласнаас л болсон л доо. Би нэг эмийн санд туслахаар орсон байсан, ердөө долоо хоногт гурван удаа л тавиуруудад өрөх ёстой байсан.

Өглөө есөн цагт эхэлнэ, би нэг хормогч өмсөөд түүн дээрээ миний нэрийг бичсэн пайз хатгаж тогтоох ёстой байв. Нэрний маань дээгүүр “сэтгэл санаа маань баяр жаргалаар дүүрэн халгиж байна! гэсэн бичиг байна. Онигоо биш шүү! Зуны амралтаар өглөө есөн цагт чинь уусан архи гараагүй, эрт боссондоо балмагдаад толгойн эргүү гараагүй амьтан л байдаг байлаа. Нөгөө нэр бүхий пайз ямар ч нэмэр болохгүй. Нэг долоо хоногийн дараа салбарын дарга “нүүр тулан ярилцахаар” намайг өрөөндөө дуудахад нь би ёстой их баяр хөөртэй амьтан тууж хүрэв. Дахин үүгээр эргэж ирэлгүй одоохон зайлж өгөхийг тэр надаас шаардлаа. Саяхан л шампууны тавиур толгойгоороо налаад бараг зогсоогоороо унтаж байсан хүн чинь ажлын нормын хормогчоо тайлж шидээд эмийн сангаас дэгдэн гарч одлоо. Мөнгөний хувьд л жаахан харамсалтай байлаа, би уг нь жолооны хичээлд суух гэж хуримтлуулах санаатай байсан юм.

Мөнгөтэй байх нь сайхан байдаг ч мөнгө хадгалах нь надад тийм ч таатай ажил байгаагүй л дээ. Тэгээд ийм байдлаар бол бүр ч үгүй шүү! Эхний удаад аав ээж хоёртоо юу ч хэлээгүй, тэр нь ч дээр байсан байх. Энэ талаар сүүлд л санаа тавихаас. Аав ээж хоёр маань хоёулаа багшийн ажилтай болохоор бас л амралт нь эхэлчихсэн, намайг өглөө эмийн санд ажиллахаар явахад унтаад хоцордог байв. Ажилгүй болсон явдал надад хөгжөөн цэнгээнд умбах хязгааргүй боломж бий болгож өглөө. Аав, ээж хоёрыг унтаад өгөхөөр нь би цонхоороо гулсаж буугаад, шөнийг баар, бүжгийн газруудаар өнгөрөөхийн тулд явганаар гурван километр хол явж хот ордог болов. Уг нь үүнийг надад хориглодог байсан, үгүй дээ л би оройтлоо гэхэд шөнийн 1 цагт эргэн ирэх ёстой байлаа. Харин энэ удаа би нэг цагт л нэг газар орж энэ маань их л таатай сэтгэл төрүүлэв. Би хаа нэгтээ хоноглочихоод сэжиг төрүүлэхгүйн тулд үдээс хойш л харих хэрэгтэй болно гэхдээ эрх чөлөөгөө эдэлж байгаа юм чинь энэ зэргийн юм байлгүй яахав. Ер нь миний хувьд үдээс хойш дөрвөн цаг болтол унтмаар санагддаг байв.

Эрх чөлөөтэй явдаг болсон гурав дахь оройгоо би Миотой танилцаж билээ. Уг нь бол би түүнийг өмнө нь харж л байсан л даа, хар үстэй, будмал нүдтэй, арван найм, ес хэрийн настай хөвгүүн байсан юм. Бид баарны текний дэргэд зогсон жаал ярилцацгаав. Миний сэтгэл нэг л тогтворгүй байсан ба согттолоо уумаар байсан боловч хэзээ л би мөнгөтэй явж байлаа даа, тэр ч бас адилхан л байгаа бололтой. Мио надад их таалагдаж, түүний дэргэд би юу ч ярьж чадахгүй байсан болохоор өөр л аргаар түүнийг анхаарлыг татах гэж оролдох хэрэгтэй болов. Бармэнийг эргэх хооронд би тек дээгүүр даван тонгойж нэг шил виски шүүрч аваад цүнх уруугаа шургуулж орхилоо. Миний бодсоноор болж Мио ч ёстой ангайж хоцров. Бид хамтдаа бүжгийн газраас гарч явцгаав. Харанхуй гудмаар гар гараасаа хөтлөн алхангаа бид вискигээ шилээр нь ууцгааж явлаа. Гудамжны гэрлүүдийг унтраах гэж Мио тааралдсанаа өшиглөж эхлэв. Хөвгүүд иймэрхүү юм хийж л байдаг, ямар ч байсан л багадаа. Тиймээс би үүнийг мэднэ л дээ, гэхдээ хэсэг хугацааны дараа гэрэл ахин асдаг тул утгагүй л ажил болдог юм. Миог үүнээс нь болиулахын тулд би өөрийн дуртай зарим нэг дуугаа түүнд дуулж өгөв. Заримыг нь халтар хултар англиар дуулаад, түүнийг анзаарахгүй байх л гэж бодсон хэрэг л дээ.

Маргааш өглөө сэрээд юуны өмнө л “новш гэж, үлийгээ хийж дуулав аа!” гэсэн юм л санаанд минь орж ирнэ гэдгээ ч би мэдэж л байсан л даа. Энэ л хамгийн бүтэхгүй зүйл юм шиг .... Нэг жижигхэн гүүрэн дээр бид зогсоцгоож голын ус уруу ширтэцгээж байв. Мио намайг тэвэрч аваад л, үнсээд л ер нь их л романтик байсан. Ямар ч гэсэн яг энэ үед бол би бүхнийг тун сайхнаар бодож байв. Өглөөгүүр гэгээ орж эхлэхэд бид тэднийх уруу явцгаалаа. Мио эцэг эхийнхээ байранд амьдардаг боловч подвальд байрлалтай тул харьцангуй тусгаарлагдмал амьдардаг юм билээ. Түүний өрөөний энд тэндгүй шил, үнсний сав элдэв юмс хөглөрөн орой бүр панк караоке зохиодог юмуу даа л гэмээр харагдаж байв. Энэ бүхэн надад тэр үедээ л атаархмаар санагдаж байсан юм. Харин ээж маань болохоор өдөр бүр л миний өрөөний өмнө тоос сорогч шаардангуй авчирч тавиад, миний өрөөнд тоосны алчуургүй орж ирнэ гэж ёстой байхгүй шүү.

Миогийн өрөөний шалан дээр нэг аяны хөнжил бүхий гудас байсан ба бид тэнд шөнийг өнгөрүүлсэн. Энэ бол миний хувьд эр эмийн ажил хийж буй хоёр дахь эр хүн болж байсан бөгөөд миний сэтгэл хэт их хөдөлсөн байв. Ингэж их согтуу байсандаа л баярлаж байсан ба алдаа эндэл гаргахгүйн тулд аль болох бага л хөдлөх гэж мэрийж байлаа. Ингээд дууссаны дараа бид хоёр хэсэгтээ унталгүй байж, тас тэврэлдэн хэвтэхдээ бие биенээ үүрд хайрлахаар тангараглацгаасан. Маргааш үдээс хойш нь ч ёстой аймшигтай байлаа. Толгой хагарах гэж байгаа юм шиг л санагдаж, дотор муухай оргиод л байв. Гудас нэг л эвгүй, дэр ч байхгүй, би ч тун хэцүүхэн л унтсан юм л даа. Аав ээж маань намайг хүлээж байгаа болохоор би босож гэр уруугаа явахаас л өөр аргагүй. Миогийн хувьд ч дээр байгаа юм алга бололтой, намайг хөдлөхөөр л унтаж байгаа царайлаад байв. Би түүнтэй салах ёс хийх ч тэнхэлгүй, хамаг юмаа хайж олох болоод нэг оймсоо эрээд олсонгүй, хайртай хөхний даруулгаа хүртэл олдоггүй шүү. Хайран ч юм, аягүй бол Мио дороо хийчихсэн хэвтэж байгаа л даа, гээд би одоо яалтай нь билээ.

Явган алхсаар гудмандаа иртэл ээж маань аль хэдийн хаалганыхаа өмнө зогсож байна. Тэрээр уурандаа час улаан болчихсон юм над уруу хараал зүхэл болсоор ирж, гараас маань шүүрч аваад намайг чирэн гэр уруугаа орууллаа. Ямар зугтах гэж оролдсон биш илүү л ажил хийж байхгүй юу. Би зүгээр л ор уруугаа ороод тайван байх хүсэлтэй байсан юм чинь. Тийм амар юм гэж юу байхав эхлээд ч би нэлээн банга сонслоо. Аав ээж хоёр эмийн сан дээр надтай уулзахаар очтол намайг ажлаасаа халагдсан гэж сонсож л дээ. Би бол түүний амьдралдаа үзсэн хамгийн муу туслах байсан тухай салбарын эрхлэгч хэрхэн бах нь ханасан амьтан ээж аавд маань ярьсан бол гэдгийг ч би нэг юм төсөөлж л байв. Ингээд гэрийн хорионд оров оо. Эхний удаадаа энэ ч ямар хамаа байхав, унтаж авах минь л чухал байсан юм чинь.

Гурав хоногийн хойно би аав ээж хоёртойгоо машинд нь сууж байв. Прагт буй нагац эгчийнх уруу тэднийг дагаж тав хоног явах нь миний шийтгэлийн нэг хэсэг нь байсан юм. Үүнээс дор юм гэж ч юу байх вээ дээ. Намайг эвгүй байдалд оруулах элдэв дээд хоржоонтой бүр арай хэтэрсэн ч гэмээр асуултуудаараа таван минут ч амар тайван байлгадаггүй ээжийн тэр ядаргаатай дуу шуутай төрөл нь намайг хүлээн авч тамлах гээд л байж ядан байгаа биз. Аялал найман цаг үргэлжилдэгээс одоо бид зургаан цаг явах ёстой. Тэгээд ч миний байдал сайнгүй байсан юм. Саяхнаас гуяны минь хоорондуур загатнаад байдаг болсон. Аав ээж хоёр урд сууж явлаа. Би хойд талын суудал дээр нугдайн сууж, урьдах замаа гөлийн ширтэж, хааяа нэг сэмхэн биеэ маажих гэж л хөдөлгөөнгүй байдлаа өөрчилж явав.

Гэтэл нэг жижигхэн саарал амьтан өмдний маань захаас гараад сарвагнаж яваа харагддаг байгаа. Урт нь ганц миллиметр л байсан байх, гэхдээ л тун сайн харагдаж байсан. Бяцхан амьтан гэдсэн дээгүүр минь зугаалж эхлэхэд зүрх бараг зогсчих шахлаа шүү. Би түүнийг барьж аваад хурууны маань хооронд сарвалзах тэр амьтныг ажиглаж эхлэв. Би урьд нь бөөсний тухай сонсож л байсан, ухаандаа тэд бол харх биш, гэхдээ түүнийг гартаа барьж үзнэ гэж ёстой хэзээ ч бодож байсангүй. “Эва, бяслагтай талх идэх үү?” Урьд суудалд сууж явсан ээж суудал дээрээ эргэн над уруу харав. Би түүнийг бөөсний дээгүүр гөлийн харж байлаа. Хоолой боогдчихсон мэт л байсан болохоор толгойгоо сэгсэрмэр аядав. “Чи чинь яасан их цайчихаа вэ дээ” гэж ээж маань таагүй царайлан хэлээд цааш эргэн харлаа. Би ч дуугүй л байсан. Ингээд үлдсэн аялал маань ёстой там болон хувирсан даа. Зургаан цаг үхсэн юм шиг л хөдөлгөөнгүй явахдаа ингээд л үхээд өгдөг ч болоосой л гэж бодож явлаа. Эсвэл хаа ч яахав алс холын нэг газар л яваасан бол ч. Энэхүү аймшитай явдлын цар хүрээг тогтоочих санаатай байн байн өмдөндөө гараа шургуулж үзээд л явлаа. Өнөө заваан амьтад чинь эрхтний маань үсэнд шигчихсэн байна гэхээсээ илүү хаанаас гараад ирдэг хогнууд вэ гэдэг асуулт л санааг минь зовоосоор байв.

Мио гэж нэг юм үүнийг хаанаасаа авчихдаг байна аа ингэхэд? Нэг замын зогсоол дээр жорлонд орж байгаад тэр муухай дургүй хүрмээр сэжгийн амьтдыг сайн гэгч нь шалгаж үзэв. Яаж одоо эд нараас салдаг билээ энэ чинь? Аав ээжээсээ асууна гэж ч юу байхав, хачин юм болно биз. Прагт очихыг хүлээхээс өөр арга надад олдсонгүй. Уулзалтын ёс горимийг арай гэж даваад зовлонтой их удаан хүлээсний эцэст угаалгын өрөөнд арай гэж нэг юм ганцаараа орж авав. Мэдээж хэрэг намайг л зовоох гэсэн муу санаандаа хаалганд цоожлох түлхүүр хийгээгүй төрлүүдээ жаал харааж авав. Ямар намайг зовоох зовлон тутсан биш!

Сандарч тэвдэн угаалгын өрөөний шүүгээнүүдийг онгойлгон спирт, хумс арилгагч ер гарт юу олдсоноо л ичимдэг эрхтэн хавь уруугаа цацаж өгөв. Ямар ч амжилтгүй болсныг удалгүй мэдлээ. Тэд юу ч болоогүй юм шиг л арзагналдаж байх юм. Болдогсон бол энэ муусайн юмыг галдан шатааж, хүчилд идүүлж, нам буудмаар л байсан боловч даан ч ингэж болохгүй юм чинь. Шөнө бүгдийг унтсан хойно сэмээрхэн босон явж халуун усны өрөөнд орж, бариулд нь сандал тулган гацааж орхиод усанд орж авлаа. Тэгээд хүргэн ахын сахлын хутгыг барьж аваад үзэж тарлаа. Харин их амархан юм гээч. Юу ч үгүй хусаж хаясан би тун удалгүй сүүлчийн бөөс усны хамт урсан одохыг харав. Гэвч балмагдсан хэвээр л байв. Мио яахаараа надтай ингэдэг байнаа? Би үүнийг ердөө ч мэдэж чадаагүй өнөө болтол учрыг нь олдоггүй юм. Би түүнийг нэг найзынхаа аяны хөнжилд унтаад л үүнийг авчихсан байх гэж бодсон хэдийгээр энэ нь гэнэн бодол боловч би одоо ч ингэж л бодсон хэвээр байдаг юм. Гэхдээ энэ ч магадлал муутай л даа. Би бөөстөж байсан тухайгаа хэнд ч өнөөг хүртэл ярьж байсангүй. Ийм юм тохиолдож байсан тухайгаа ярьж байсан хүнтэй ч би тааралдаж байгаагүй дэг. Иймэрхүү явдлыг ер нь дэлгэж ярьдаггүй байхаа даа.